Parafia Jastrzębie

 

 

CHRZEST ŚWIĘTY

 

      Chrzest- moment, w którym dziecko ludzkie staje się dzieckiem Bożym.

 

 

 
  • podczas liturgii/ceremonii/chrztu jest to  zaakcentowane poprzez namaszczenie krzyżmem, czyli pachnącym olejkiem. Namaszczało się dawniej królów, kapłanów i proroków. Człowiek ochrzczony jest członkiem kapłańskiego i królewskiego rodu w Królestwie Bożym- ma przemieniać siebie i świat mocą Bożą. I głosić
  •  
  •  
  • Dobrą Nowinę o miłości Boga do ludzi.Ciało-Chrystusa
  • W miarę dorastania, człowiek, który został ochrzczony jako niemowlę musi niejako „ratyfikować” swoją przyjaźń z Bogiem poprzez swoje osobiste wybory. To Bóg wzywa człowieka, dlatego w czasie chrztu nadaje się dziecku imię. Bóg zawsze wzywa po imieniu, a nie masowo.

 

  •  

    Osoby dorosłe muszą się do sakramentu chrztu przygotować. Tacy „uczniowie” przechodzą drogę wtajemniczenia w życie Kościoła- katechumenat. Im chrztu udziela się najczęściej w czasie liturgii Wielkiej Soboty, żeby głębiej uświadomić sobie łaskę płynącą ze Zmartwychwstania Jezusa.

  • chrztu udziela się z reguły uroczyście, w kościele, wobec zebranej wspólnoty wiernych. Udziela go kapłan lub diakon/to taki „pół-ksiądz”, czyli człowiek który otrzymał święcenia uprawniające do udzielania niektórych sakramentów/bez sakramentu pokuty i Eucharystii/. W  przypadkach np. zagrożenia życia chrztu może udzielić nawet osoba nie będąca katolikiem. Trzeba tylko,  żeby miała taką intencję i polewając wodą głowę chrzczonego jednoczesnie  wypowiedziała słowa: N…/imię/ , ja ciebie chrzczę w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. 
  • wyposażenie potrzebne w czasie chrztu: 
woda na ogół jest w zakrystii kościoła. Ksiądz święci ją przed ceremonią. W przypadkach nagłych nie musi być święcona. Oznacza zmycie grzechu i nowe życie
rodzice chrzestniwierzący i praktykujący katolicy, którzy mają wspierać ochrzczonego na drodze wiary.
świecasymbol światła Chrystusa Zmartwychwstałego oświecającego naszą drogę życiową, którą otrzymuje zapaloną ochrzczony, a za niemowlaka – rodzice
biała szata– nakłada się ją po przyjęciu sakramentu, jako symbol czystości i uwolnienia od grzechu, narodzenia na nowo.
Dodatkowo- to już ma ksiądz w zakrystii- oleje do namaszczenia oraz zabawki, mleczko i ew. wózek do huśtania na wypadek dużego wrzasku zniecierpliwionego niemowlęcia.
 
 
 
 
 

DOKUMENTY NIEZBĘDNE DO ZAPISANIA DZIECKA DO CHRZTU

  1. Akt urodzenia dziecka

  2. Świadectwo ślubu kościelnego rodziców dziecka (jeśli ślub był poza parafią)

  3. Zaświadczenia od rodziców chrzestnych z ich parafii zamieszkania, że są katolikami wierzącymi oraz praktykującymi (kandydat na chrzestnego musi mieć skończone 16 lat życia i przyjęty sakrament bierzmowania  i  może  przyjąć Komunie  św. )

  4. Zgoda własnego Proboszcza (jeśli chrzest jest spoza parafii)

  5. Z kompletem dokumentów udajemy się do kancelarii parafialnej


 

1. Rodzice po urodzenia dziecka powinni zgłosić je do chrztu jak najszybciej w parafii zamieszkania rodziców. (Nie później niż 3 miesiące od urodzenia dziecka).

2. Rodzice przynoszą Akt Urodzenia dziecka z USC.

3. Chrzest udzielany jest uroczyście w każdą II niedzielę miesiąca na mszy św. o godz. 10.30

4. Dziecko ma prawo do uroczystego chrztu w kościele parafialnym i dlatego w innym terminie chrztu udziela się tylko gdy dziecko jest chore.

5. Rodzice chrzestni mieszkający poza parafią dostarczają od swego księdza proboszcza zaświadczenie o tym, że są katolikami wierzącymi i praktykującymi lub świadectwo spowiedzi chrzestnych.

6. Rodzice, chrzestni, najbliższa rodzina - powinni w intencji dziecka ochrzczonego przyjąć Komunię św. podczas mszy św., którą uroczyście ofiarujemy za nowych parafian.

7. Do chrztu potrzebna jest biała szata oraz świeca chrzcielna.

8. Rodzice i chrzestni oczekują na uroczyste rozpoczęcie  przy wejściu  do KOścioła  lub w Kościele zajmując miejsca na krzesłach


Uwaga:

Chrzestnymi zgodnie z Prawem Kanonicznym:

1. Nie mogą być osoby niewierzące.

2. Nie mogą być osoby niepraktykujące wiary katolickiej.

3. Nie mogą być osoby nie bierzmowane.

4. Nie mogą być osoby żyjące w konkubinacie, np. żyjące w związku cywilnym lub tzw. partnerskim.

5. Nie mogą być osoby innych religii.


Przebieg ceremonii Chrztu Świętego Sakrament Chrztu świętego jest z pewnością najbardziej popularnym, obok ślubu kościelnego, obrzędem w Kościele katolickim. Jednak większość wierzących nie posiada zbyt dużej wiedzy na temat przebiegu całej ceremonii. Znajomość etapów obrzędu Chrztu może z pewnością pomóc w głębszym przeżywaniu tego sakramentu przez rodziców i rodziców chrzestnych dziecka oraz wszystkich uczestniczących w ceremonii. Każdorazowe uczestnictwo w ceremonii Chrztu jest również, swego rodzaju, przypomnieniem własnego Chrztu Świętego, a tym samym odnowieniem w wierze. Dodatkowo należy zdawać sobie sprawę z wagi każdej czynności wykonanej oraz słowa wypowiedzianego przez kapłana udzielającego sakramentu Chrztu. Wszystko, co jest czynione czy mówione podczas obrzędu, ma swoją wartość, której znajomość otwiera tajniki sakramentu.


 

Chrzest krok po kroku


 

1. Kapłan zwraca się do rodziców dziecka następującymi słowami: – Jakie imię wybraliście dla swojego dziecka?;

2. W tym momencie rodzicie powinni podać wybrane, uprzednio skonsultowane z proboszczem, imię dziecka (gdyż lepiej jest porozmawiać o imieniu z proboszczem przed chrztem, zwłaszcza gdy wybrane imię jest rzadziej spotykane lub obcojęzyczne; kapłan może zawsze nie zgodzić się na imię, zwłaszcza gdy godzi ono w religię katolicką lub jest z nią niezgodne), rodzice mówią np: – Anna Magdalena;

3. Kapłan-szafarz pyta rodziców: – O co prosicie Kościół święty dla Anny Magdaleny?;

4. Rodzice odpowiadają: – O Chrzest;

5. Następnie kapłan rozpoczyna właściwą ceremonię i mówi: – Prosząc o Chrzest dla Waszego dziecka przyjmujecie na siebie obowiązek wychowania go w wierze, aby zachowując Boże przykazania, miłował Boga i bliźniego, jak nauczył nas Jezus Chrystus. Czy jesteście świadomi tego obowiązku?;

6. Rodzice odpowiadają: – Jesteśmy świadomi.

7. Następnie kapłan zwraca się do rodziców chrzestnych: – A wy, Rodzice chrzestni, czy jesteście gotowi pomagać rodzicom tego dziecka w wypełnianiu obowiązku?;

8. Rodzice chrzestni odpowiadają: – Jesteśmy gotowi;

9. Kapłan-szafarz zwraca swe następne słowa do dziecka: – Anno Magdaleno, wspólnota Kościoła  przyjmuje was z wielką radością. Ja zaś w imieniu tej wspólnoty znaczę was znakiem Krzyża, a po mnie naznaczą was tym samym znakiem Chrystusa Zbawiciela twoi rodzice i chrzestni;

10. Po tych słowach szafarz zbliża się do dziecka, by nakreślić na czole dziecka znak krzyża; po nim powinni uczynić to samo rodzice wraz z chrzestnymi;

11. Po wykonaniu znaku krzyża na czole dziecka, kapłan przystępuje do odprawienia mszy świętej, która ma przebieg normalny aż do momentu kazania, po którym następuje faktyczny obrzęd Chrztu Świętego (do tego czasu matka chrzestna powinna przygotować już białą szatę, a ojciec chrzestny świecę chrzcielną);

12. Kapłan odmawia modlitwę egzorcyzmu, a po niej modlitwę poświęcenia wody lub dziękczynną;

13. Po odmówieniu odpowiednich modlitw, szafarz zwraca się do rodziców dziecka i chrzestnych następującymi słowami: – Drodzy rodzice i chrzestni. Przyniesione przez was dzieci otrzymują z miłości Bożej przez sakrament Chrztu nowe życie z wody i z Ducha Świętego. Starajcie się wychować je w wierze tak, aby zachować w nich to Boże życie od skażenia grzechem i umożliwić jego ustawiczny rozwój . Jeśli więc, kierując się wiarą, jesteście gotowi podjąć się tego zadania, to wspominając swój własny Chrzest, wyrzeknijcie się grzechu i wyznajcie wiarę w Jezusa Chrystusa. Jest to wiara Kościoła, w której wasze dzieci otrzymują Chrzest. Czy wyrzekacie się grzechu, aby żyć w wolności dzieci Bożych?

14. Tylko  rodzice i  chrzestni  zgodnie odpowiadają: – Wyrzekamy się.

15. Po tym wstępie kapłan przystępuje do serii pytań skierowanych do rodziców i rodziców chrzestnych dzieci, które przystępują do sakramentu Chrztu; pytania są następujące: K: Czy wyrzekacie się wszystkiego, co prowadzi do zła, aby zło was nie opanowało? R: Wyrzekamy się. K: Czy wyrzekacie się szatana, który jest głównym sprawcą grzechu? R: Wyrzekamy się. K: Czy wierzycie w Boga Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi? R: Wierzymy. K: Czy wierzycie w Jezusa Chrystusa? R: Wierzymy. K: Czy wierzycie w Ducha Świętego? R: Wierzymy.

16. Na zakończenie tej części obrzędu, kapłan mówi: K: Taka jest nasza wiara. Taka jest wiara Kościoła, której wyznawanie jest naszą chlubą, w Chrystusie, Panie naszym. R: Amen.

17. Szafarz przystępuje następnie do punktu ceremonii, podczas którego nastąpi właściwe ochrzczenie dziecka, poprzez polanie jego głowy wodą święconą z chrzcielnicy: K: Czy chcecie aby Anna Magdalena otrzymała chrzest w wierze Kościoła, którą przed chwilą wyznaliśmy? R: Chcemy. K: Anno Magdaleno, ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. K, R: Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu… • Kapłan-szafarz namaszcza czoło dziecka Krzyżmem Świętym; • Następnie dziecko otrzymuje białą szatę, uprzednio przygotowaną przez matkę chrzestną;

18. Zakończenie ceremonii Chrztu: K: Anno Magdaleno stałaś się nowym stworzeniem i przyoblekłaś się w Chrystusa, dlatego otrzymujesz białą szatę. Niech twoi bliscy słowem i przykładem pomogą ci zachować godność dziecka Bożego nieskalaną aż po życie wieczne. Wszyscy: Amen. K: Przyjmujcie światło Chrystusa. • Następuje zapalenie świecy od paschału (powinien zapalić ją ojciec chrzestny); K: Podtrzymywanie tego światła powierza się wam, rodzice i chrzestni, aby wasze dziecko, oświecone przez Chrystusa, postępowało zawsze jak dziecko światłości, a trwając w wierze, mogło wyjść na spotkanie przychodzącego Pana razem z wszystkimi Świętymi w niebie.

19. Po zakończeniu ceremonii Chrztu świętego kapłan przystępuje do dalszej części mszy świętej, podczas której rodzice wraz z chrzestnymi są zobowiązani do przyjęcia Komunii świętej; po mszy chrzestni powinni się udać do zakrystii, by tam złożyć podpis pod zaświadczeniem o ich udziale w obrzędzie Chrztu świętego.


 

Znajomość obrzędu Chrztu jest pełna dopiero w chwili, gdy również i wiedza o poszczególnych przedmiotach czy olejach jest znana uczestnikom obrzędu.

Oto kilka z nich:

Woda – nawiązanie do Chrztu Jezusa w rzece Jordan; woda święcona ma moc oczyszczania z grzechu;

Krzyżmo Święte – mieszanina oliwy z oliwek i balsamu; zgodnie z wiarą również ma moc oczyszczającą, ale i również jest swego rodzaju potwierdzeniem naznaczenia przez samego Boga (dlatego podczas koronacji również używano Krzyżma, na znak, iż król jest pomazańcem boskim);

Biała szata dla dziecka – biały to kolor niewinności i cnoty wolnej od grzechu pierworodnego i szatana ; • Świeca chrzcielna – jest ona zapalana na znak, że ochrzczony stał się dzieckiem światłości.


Chrzest (wg KKK)

Chrzest jest to pierwszy i najpotrzebniejszy sakrament, który gładzi grzech pierworodny, daje nam życie Boże, czyni członkami Kościoła Katolickiego - (pierwszy - bo bez niego nie można przyjąć ważnie innych sakramentów, najpotrzebniejszy, bo bez niego nie można się zbawić. Zobowiązuje on nas do stałego nawracania się, do walki z grzechem i pogłębiania wiary)

 

  • Jakie są owoce sakramentu chrztu?

Owocami sakramentu chrztu są: odpuszczenie grzechu pierworodnego i wszystkich grzechów osobistych; narodziny do nowego życia, przez które człowiek staje się przybranym dzieckiem Ojca, członkiem Chrystusa, świątynią Ducha Świętego. Przez chrzest ochrzczony zostaje włączony do Kościoła i staje się uczestnikiem kapłaństwa Chrystusowego.

  • Czy można być zbawionym bez chrztu?

Ci, którzy ponoszą śmierć z powodu wiary, katechumeni i wszyscy ludzie, którzy pod wpływem łaski, nie znając Kościoła, szczerze szukają Boga i starają się pełnić Jego wolę, mogą być zbawieni, chociaż nie przyjęli chrztu (1281).

  • W jaki sposób udziela się chrztu?

Rytem istotnym chrztu jest zanurzenie w wodzie lub polanie głowy wodą z jednoczesnym wymówieniem inwokacji Trójcy Świętej: „N., ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego" (1240n).

  • Dlaczego udziela się chrztu małym dzieciom?

Dzieci rodzą się z ludzką naturą skażoną i osłabioną grzechem pierworodnym, dlatego potrzebują nowych narodzin, jakim jest chrzest (1250). Sakrament ten jest darem Bożym, który nie zakłada zasług ludzkich; dzieci są chrzczone w wierze Kościoła (1282).

  • Kto udziela sakramentu chrztu?

Szafarzem zwyczajnym jest biskup, kapłan lub diakon. W przypadku konieczności może ochrzcić każdy (nawet nie ochrzczony), kto ma intencję czynienia tego, co czyni Kościół, udzielając tego sakramentu i używając odpowiedniej (trynitarnej) formuły (1256).

  • Kto jest zobowiązany do pomocy ochrzczonemu w rozwijaniu łaski chrztu?

Aby łaska chrztu mogła się rozwijać, konieczna jest pomoc rodziców. Do tej pomocy są także zobowiązani rodzice chrzestni, którzy powinni być utwierdzeni w wierze (1255).


 

Czy można odmówić chrzest św. ?


 

Czy można odmówić udzielenia chrztu świętego? (KKK 1229-1231)

Problem odmowy, przez Księdza Proboszcza, chrztu świętego dziecku, staje się dziś aktualny w rodzinach, w których małżonkowie, rodzice dziecka, nie mając przeszkód kanonicznych, żyją w związku niesakramentalnym, bez ślubu kościelnego. Jakim prawem Proboszcz odmówił chrztu naszemu dziecku? - z irytacją pytają rodzice lub zainteresowane tym faktem osoby postronne. Trybunał rodzinny, koleżeński jednoznacznie oskarża duszpasterza, nie skąpiąc przy tym obraźliwych epitetów. Uważa się. że decyzja księdza Proboszcza jest jego prywatnym rozwiązaniem. Tak nie jest. Ani chrzest dziecka, ani decyzja duszpasterza nie są prywatnymi. Mają one związek istotny z Chrystusem i Jego dziełem zbawiania człowieka. Otrzymałem list drogą elektroniczną, w którym ojciec pisze: „Odmówiono nam chrztu dziecka powołując się na brak ślubu kościelnego. Oboje z żoną jesteśmy wierzącymi katolikami, obchodzimy święto Bożego Narodzenia i Wielkanocne. Uważam, że Proboszcz nie miał prawa odmówić chrztu. Mnie i moją żonę połączył Bóg, do czego nie wymagana jest obecność księdza. Za wiarę odpowiadam bezpośrednio przed nim.
Proszę o opinie w tej sprawie.”

Zanim przytoczę odpowiedź, jakiej udzieliłem temu Panu, problem: Czy można odmówić udzielenia chrztu świętego?, spróbujmy zanalizować zgodnie z wykładnią nauki Kościoła, zawartej w Katechizmie Kościoła Katolickiego i Kodeksie Prawa Kanonicznego. W Katechizmie i Kodeksie czytamy: Zdolny do przyjęcia chrztu jest każdy człowiek, jeszcze nie ochrzczony.

Kodeks Prawa Kościelnego wskazuje najpierw na osobę dorosłą i jasno określa: Aby dorosły mógł być ochrzczony, powinien wyrazić wolę przyjęcia chrztu, być odpowiednio pouczony o prawdach wiary i obowiązkach chrześcijańskich oraz przyjąć praktykę życia chrześcijańskiego w katechumenacie (kan. 865). Również Katechizm wskazuje, że katechumenów należy odpowiednio wprowadzać w tajemnicę zbawienia i praktykę obyczajów ewangelicznych, a przez święte obrzędy, spełniane w kolejnych odstępach czasu, wtajemniczać ich w Zycie wiary, liturgii i miłości Ludu Bożego.

Jeśli zaś chodzi o chrzest dzieci Kodeks podkreśla: Rodzice mają obowiązek troszczyć się, ażeby ich dzieci zostały ochrzczone w pierwszych tygodniach; możliwie najszybciej po urodzeniu (...). Do godziwego ochrzczenia dziecka wymaga się, aby zgodzili się rodzice lub przynajmniej jedno z nich, lub ci którzy prawnie ich zastępują; aby istniała uzasadniona nadzieja, ze dziecko będzie wychowane po katolicku; jeśli jej zupełnie nie ma chrzest należy odłożyć zgodnie z postanowieniami prawa partykularnego, powiadamiając rodziców o przyczynie; dziecko rodziców katolickich, a nawet niekatolickich, znajdujące się w niebezpieczeństwie śmierci, jest godziwie ochrzczone, nawet wbrew woli rodziców (kan. 867 - 868). Katechizm zaś dopowiada, że rodzice chrześcijańscy powinni uznać, że taka praktyka odpowiada ich roli opiekunów życia, powierzonej im przez Boga.(1251). Czyniąc następny krok w rozwiązaniu postawionego problemu, należy za Katechizmem zauważyć, że chrzest jest sakramentem wiary. Już na początku obrzędu sakramentu chrztu kapłan kieruje do rodziców i chrzestnych pytanie: O co prosicie Kościół Boży?, a oni odpowiadają: O wiarę!, O chrzest! Tę wiarę rodzice wyznają przed wspólnotą Kościoła, odrzekając się ducha złego. U wszystkich ochrzczonych, dzieci i dorosłych, po chrzcie wiara powinna wzrastać. Chrzest jest źródłem nowego życia w Chrystusie; z niego wypływa całe życie chrześcijańskie (KKK 1254). Na zakończenie obrzędu, ojciec dziecka zapala świecę od Paschału, symbolizującego Zmartwychwstałego Chrystusa. Wówczas szafarz sakramentu zwraca się do rodziców dziecka słowami: Przyjmijcie światło Chrystusa. Podtrzymywanie tego światła powierza się wam rodzice i chrzestni. Jest to wyraźne zadania dla rodziców, aby służyli pomocą nowo ochrzczonemu dziecku w rozwoju łaski chrztu oraz na drodze życia chrześcijańskiego.


Widzimy zatem jak, widzialne elementy sakramentalnego obrzędu chrztu, wskazują nie tylko na różne jego skutki, lecz jak angażują też wiarę rodziców podczas chrztu dziecka i po nim. Dlatego nie ma najmniejszego problemu z udzieleniem chrztu dziecku, którego rodzice są praktykującym katolikami, tzn. między innymi, ze mają ślub kościelny, przystępują do sakramentu pokuty i Komunii św. Chrzest dziecka jest konsekwencją ich wiary w Chrystusa i świadomej przynależności do Kościoła. Jest świadectwem we wspólnocie Kościoła, troski o własne i dziecka zbawienie.

Problem udzielenia chrztu dziecku, pojawia się więc wówczas, kiedy rodzice dziecka nie są praktykującymi katolikami, a konkretnie nie mają ślubu kościelnego, świadomie zeń rezygnując. W takim przypadku duszpasterz, jak to wcześnie zauważyliśmy, ma prawo odłożyć chrzest dziecka, do czasu uregulowania przez rodziców swojego małżeństwa w Kościele, aby mogli autentycznie prosić Kościół o wiarę dla dziecka. Do obowiązku duszpasterskiego Proboszcza, i to w sumieniu, należy zatroszczyć się nie tylko o chrzest dziecka, lecz również o jego rodziców, żyjących w związku małżeńskim niesakramentalnym. W takiej sytuacji Ksiądz Proboszcz nie odmawia chrztu dziecku, tylko odkłada chrzest, jak zaleca Kodeks Prawa Kościelnego. Udzielenie chrztu dziecku rodziców żyjących bez przeszkód w konkubinacie byłoby legalizacją ich zaniedbania, lub co gorsze lekceważenia wiary.

Po tych wyjaśnieniach, dopiero teraz, chcę przytoczyć odpowiedź, jakiej udzieliłem Panu wspomnianemu na początku naszej refleksji: Szanowny Panie. Stwierdza Pan, że jesteście Państwo wierzącymi katolikami i żyjecie zgodnie z zasadami wiary. Nie jest to do końca prawda. Zycie w związku niesakramentalnym jest wyraźnym znakiem braku życia z zasadami wiary, bowiem wyklucza możliwość otrzymania rozgrzeszenia, a tym samym przystępowania do Komunii św. Jak więc taką postawę, życia bez sakramentalnej więzi z Chrystusem, można określić zgodną z zasadami wiary? Rezygnacja z zaproszenia Chrystusa do życia małżeńskiego i rodzinnego jest rezygnacją z bycia małżeństwem katolickim i rodziną katolicką. Zawarcie sakramentu małżeństwa jest konkretnym świadectwem życia zgodnie z nauką Chrystusa i Nim samym. Dlatego duszpasterz, w sumieniu jest zobowiązany i odpowiedzialny za duchowe owoce sakramentu, które w przypadku chrztu są uzależnione od wiary rodziców dziecka. Kościół za swoje zadanie uważa pobudzenie rodziców dziecka do prawdziwej i czynnej wiary, wynikającej jako konsekwencja z ich chrztu. Jeśli rodzice dziecka nie mają przeszkód kanonicznych, żyją w małżeństwie niesakramentalnym,  Proboszcz powinien zachęcić ich do ślubu kościelnego i chrzest dziecka do tego czasu odłożyć. Rodzicielska miłość powinna być weryfikacją postawy wiary, aby dziecko w pełni mogło nią być obdarowane. Dobry finał to zawarcie sakramentu małżeństwa, a po nim chrzest dziecka .
Wówczas udział rodziców w sakramencie chrztu świętego (wyznanie wiary, wyrzeknięcie się grzechu, zerwanie z szatanem, dialog prowadzony z rodzicami) będzie wiarygodny i autentyczny. Nie będzie aktualne porzekadło: „Panu Bogu świeczkę, a diabłu ogarek”. I jeszcze jedna rada. Tak ważnego problemu nie załatwi telefon, czy komputer. Należy rozmawiać bezpośrednio z księdzem Proboszczem, bowiem dobry dialog to początek sukcesu i uniknie się w ten sposób naciąganych nadinterpretacji. Niestety w odpowiedzi adresat oświadczył, ze się nie zgadza z takim rozwiązaniem. Cóż więcej powiedzieć, jeśli zainteresowany ma złą wolę i nie chce zaprosić Chrystusa do swojego małżeństwa i rodziny. Pozostaje jeszcze jedna możliwość: gorąca modlitwa w intencji małżonków i rodziców o przemianę i powrót do Chrystusa i Kościoła.
Konkludując należy, na postawione w temacie pytanie, odpowiedzieć: Zgodnie z wykładnia nauki Kościoła, nie należy odmawiać chrztu dzieciom, jednakże w pewnych okolicznościach, jeżeli rodzice nie gwarantują wychowania dziecka w wierze katolickiej, chrzest należy odłożyć.

Ks. Marian Biskup